تحمل بود ، ولى به هنگامى كه در فراخناى اين عالم پهناور گام گذارديد ، ديگر ادامه آن جهل امكان پذير نبود ، لذا ابزار درك حقايق و شناخت موجودات ، يعنى « گوش و چشم و عقل در اختيار شما گذارد » ( * ( وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالأَبْصارَ وَالأَفْئِدَةَ ) * ) . تا اين نعمتهاى بزرگ را درك كنيد ، و حس شكرگزارى شما در برابر بخشنده اينهمه موهبت تحريك گردد « شايد شكر او را بجاى آوريد » ( * ( لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ) * ) . در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد : 1 - انسان در آغاز هيچ علمى نداشت اين آيه به وضوح مىگويد انسان در آغاز تولد ، مطلقا علمى نداشته ، بنا بر اين هر چه كسب كرده بعد از تولد و بوسيله ابزارى كه خدا در اختيارش قرار داده بوده است . در اينجا اين سؤال پيش مىآيد كه چگونه قرآن مىگويد به هنگام خارج شدن از محيط جنين هيچ چيز نمىدانستيد در حالى كه ما داراى يك سلسله علوم فطرى هستيم ، مانند آگاهى از توحيد و خداشناسى و همچنين مسائل بديهى ( مثل عدم اجتماع نقيضين و يا اينكه مثلا كل از جزء بزرگتر است و يا در مسائل اجتماعى و اخلاقى مانند حسن عدالت و قبح ظلم ، و امثال اينها ) همه اينها علومى هستند كه در نهاد ما از آغاز قرار داشته و با ما از مادر متولد شده است ، پس چگونه قرآن مىگويد در آغاز تولد هيچ نمىدانستيد . آيا حتى علم ما به وجود خويشتن كه علم حضورى محسوب مىشود نيز وجود نداشت و از طريق « سمع و بصر و افئده » ( گوش و چشم و عقل ) بدست آمد ؟ در پاسخ اين سؤال مىگوئيم : بدون شك حتى اين علوم بديهى و ضرورى